Om de tien minuten rinkelt de tram twee straten verderop. Ik hoor het uit het openstaande raam. Vogels, wind die door bladeren ruist – wat een pittoreske clichés. Gierende ambulances (zo’n gewoon achtergrondgeluid in Londen) zijn hier niet. De tuin staat vol met beginnend leven en over een paar uur fiets ik naar Park Frankendael om een moestuin te bewonderen. Het heeft allemaal iets onwerkelijks.
Het eerste wat ik mis is mijn camera. Hoe kan ik het vastleggen, deze andere wereld? Vijf maanden geleden was ik voor het laatst in Nederland, en toen voelde het nog zo gewoon. Nu verhef ik mijn stem over elke handeling, zet ik er een vraagteken achter; intercity treinen (?), boterhammen met chocoladepasta (?), fietsen (?), de Nederlandse taal (?). Ze graven de grond onder mijn voeten vandaan.
Wie ben ik nu ik hier weer ben? Continue reading →
Zwijgen, the Dutch verb that signifies ‘to be silent’,
is more than to be quiet, than not to say anything
- it is the real opposite of talking:
the conscious and explicit decision not to speak.
As a speech act, it denotes silence in the same meaningful way
that “Silence.” in a work of fiction or drama does:
emphasized, chosen absence of speech.
Speaking is silver, zwijgen is gold.
- a Dutch and, as I learned yesterday, Finnish proverb,
a principal related to see no evil, hear no evil, speak no evil.
How about ‘not to hear’ and ‘not to see’? Would they exist as words in other languages, and how does that alter your experience of the world?
Is ‘zwijgen’ wel zo fundamenteel verschillend van ‘niets zeggen’?
That awkward moment when you want to click ‘like’, but there is no button.
I experience it more and more often. On internal web forums, in friendly e-mails, I notice myself becoming less accustomed to typing a proper response, and more inclined to click ‘like’. I want to know what this means. How can we compare ‘like’ to a real life conversation? Is it a nod, a smile, a silent tap on the shoulder? A gesture of approval without any real reply or feedback?
The more I think about it, the more it disturbs me. I don’t want to go through life and have my surroundings answer my statements, questions and feeling with a bland smile. But what does it condition us? Facebook is starting to seem a lot like television: easy relaxation and the illusion of community, quietly sucking away your will to live (to really live). Continue reading →
